مرا کشتی و مجرم نام کردی

گناه ناکرده ام اعدام کردی

تو بودی مست و مغرور جوانی

نسجنیدی و کار خام کردی

فرستادی بسوی غیر مکتوب

نمیدانم  چی ها  ارقام   کردی

مرا  دشنام دادی شاد گشتم

ز پس عمری به من انعام کردی

تنزل شد ترقی یوسف من

هزار آغاز را انجام کردی

اگرچه اول و آخر نداری

هزار آغاز را انجام کردی

دل آن باشد كه آرامی ندارد
 

بجز ياد دل آرامی ندارد
 

خجالت ميكشم  از ياد ياری
 

كه با من خط و پيغامی ندارد
 

به آن مهوش نگردم يار هرگز
 

كه دارد سيب و بادامی ندارد
 

مرا دلدار گفت آيم بسويت
 

زمان و وقت و ايامی ندارد
 

به شب ميخوابم آسوده بجايی 
 

كه ديوار و درو بامی ندارد
 

چه معشوق است آن معشوق ياران
 

كه از خود رند و بدنامی ندارد
 

نميايد خوشم آن  ماهرويی
 

كه در هر كوچه بدنامی ندارد
 

نكو روی  هست اما دلربا نيست
 

كه بر رو دانه و دامی ندارد
 

گذر كن از دبستان محبت
 

كه درس عشق انجامی ندارد

التجا

 التجا

ولی راته نگوری زه ستاپسی راغلی یم

نور ځه کارمی نشته خو له خندا پسی راغلی یم

خدای دپاره یاره محبت پسی کړیږمه

کړی ظلم و جفا  زه دی وفا پسی راغلی یم

رنځ زما شو دستا د لاسه دلربا زما

ستا د عشق رنځور یمه دوا پسی راغلی یم

نکوم گلی داوضعیت د خوبرویانو دی

ولی دومره وایم التجا پسی راغلی یم

نه دی هیچځوک خلاص له احتیاج او معاملی ځینی

محض ستا لیدو او سترگی شهلا پسی راغلی یم

رنځ به می علاج شی که یو زل دی شی نظر  ما

روح می تا سره دی خپل ارواح پسی رغلی یم

محض خط و خال می مطلب ندی تشبیهات کوم

وکړه لږ دعا ستا دعا پسی راغلی یم

                                                     از استاد گرامی  م . ا . رحمانی

 

گذر یاران شیرین کلام بسوی ما نمی افتد

جز غم کهن کسی بیاد ما نمی افتد

سر در گریبان همیش در ناله و گریانم

نگاهم یکدمی به چشم آن ماه خوبان نمی افتد

جان دادم به تمنای عشقش اما میدانم

که دامن وصلش به دست ما آسان نمی افتد

می رسد هر نالهء من به گوشش از راه دور

که درد من در کوهستان محبت از پا نمی افتد

 

ای عــــشق آخــــر تـــــو رســـوا کـــردی مــــرا

پــژمــرده و بــــی ســــر و پـــا کـــــــردی مـــرا

در دل شــــب هـــای همچــــو تــــار وســــــیــــا

دیــــده سوخــت غرق اشکــــــها کـــــــردی مرا

چــون دیـــگ موج در دلم جــــــوش میــــزنــــد

تیـــزاب شــــــــــدی آخـر فــــــــنا کـــردی مـــرا

هـــــــمـــه فــــارغ زچنـــیـــن واقعـــــــه انــــــد

چـون گـــــدا خار نظــــر هــــا کـــــــــردی مــرا

آزمــــودم تــــو را در خلــوت مجنــــون هـــــــا

بستــــه بـــــا حلقـه زلـــــــف لیـلا کـردی مـــرا

شـــــاخـــه گـــل بـــــودم زبــوستــــان وجــــود

فــــــتاده در خـــاک صحــــرا کــــــردی مـــــرا

 

از فــــــــراق یار دارم امشب بسیار غــــــــم 

میرسد از کـــوچه غم، شهرغـــــم، بازار غم

                               ندارم محـرم رازی تـــــا کنــــــــد دردم  دوا

                              گرد دوری اش کــــرده  بـــــر سرم انبار غم

در امید بـــــرق وصلی تا بسوزد این انبار را  

بوی کوی اش کند دور از ســـــرم دیوار غم

                               کـــــــی توان تحمل باشد وزن کـــــوه کاه را

                              مور ضعیف  حمــــــل نتواند یک خروار غم

خواب وصلش می بینم هرگه و هر لحظه ای    

بی سبب میکنـد از خـــــواب شیرین بیدار غم

                              از بسکــــــه چشیدم طعم تلخ فـــــــراق کنون

                              در نظرم وصل غم، شادی غـــــــم، دیدار غم

در محفل لالــــه و نسرین نبود شادتـــــر زمن

از من مگر ساخت خارتر از خس و خــارغم

 

چه شد آن ناز و ادایت چه شد

چه شد آن اقرار وفایت چه شد

هر چند میدانم در دلت جا دارم

چه شد آن تپیدن های مدامت چه شد

تکرار بگو آن نکته یی که در انتظارش بودم

چه شد آن دوست داشتن هایت چه شد

گر شبی مهمان آغوش و گرمی لبانت باشم

چه شد  چه شد گویم غم هایم چه شد

 

دیشب بیاد چشمت دریا گریستم

چون ابر  بر سر و پای تو یکتا گیستم

ترسم روزی بیاد نیاوری منرا

به یاد  یاد تو سرا پا گریستم

چشمان مستت آینهء زندگانی من

دور از چشم تو تک و تنها گریستم

بیم آنکه بی تونتوان آرام کرد

سر به زانو نهاده شب ها گریستم

دور از تو زندگانی تلخ و زار بود

با یاد خیال تو جانان آسان گریستم 

 

شنیدم شمع با پروانه میگفت

 

كه جای بال تو آغوش من نیست

 

ترا و خویشتن را هر دو سوزم

 

مرا تا چاره ای جز سوختن نیست

 

خدا را دور شو دور از بر من

 

اگر بال تو سوخت، تقصیر من نیست

 

به آتش گفت آن پروانه شوخ

 

كه من پروانه ام، پروا نه دارم

 

خوشا امشب كه تا صبح جان نثاری

 

به خاك پایت ای جانانه دارم

 

گلستان بی تو ای آتش نخواهم

 

میان شعله ات كاشانه دارم

 

جهان من همه تاریك و سرد است

به جز آغوش گرمت جا ندارم